3 levenslessen van 11 dagen alleen in de wildernis van Yosemite

In augustus heb ik elf dagen lang alleen door de wildernis van Yosemite National Park gewandeld. Het was all zou verwachten: ongelooflijke natuur, prachtige uitzichten en een paar blaren onderweg. Maar ik kwam ook veranderd terug. De tijd buiten had me doen beseffen, of liever gezegd herinneren, enkele grotere lessen over mijn leven buiten het park die ik was vergeten.
 
De kracht van eenzaamheid en afzondering "Eenzaamheid is de armoede van het zelf; afzondering is de rijkdom van het zelf" – May Sarton Ik heb elf dagen all gewandeld. Op een normale dag kwam ik twee, misschien drie keer iemand tegen. En op sommige dagen had ik nog minder menselijk contact: drie van de elf dagen bracht ik buiten de wandelpaden door, waarbij ik met behulp van kaarten en een kompas door het land trok, en tijdens die dagen zag ik geen enkel mens (maar wel heel wat marmotten en herten). Hoe voelde dat? Wanneer ik de eerste paar nachten in het bos doorbreng, ben ik bang en voel ik me eenzaam. Ik ben bang voor dieren, bang om te verdwalen, heel bang voor andere mensen die me kwaad zouden kunnen doen, en een beetje bang voor mezelf. Maar na twee of drie dagen word ik rustiger. Ik omarm de eenzaamheid en die verandert in stilte. Hoewel de constante stilte in het begin ongemakkelijk aanvoelt, wordt het uiteindelijk een van mijn favoriete dingen. En naarmate ik me meer ontspannen voel, stel ik me open voor mezelf. Door helemaal alleen te zijn, kan ik me echt bewust worden van wat ik voel en veel langer over dingen nadenken dan in onze drukke wereld mogelijk zou zijn. Wanneer krijg je anders elf dagen, of zelfs maar één hele dag, alleen voor jezelf? Door daar te zijn, besefte ik hoe kostbaar eenzaamheid en rustige tijd voor jezelf eigenlijk zijn en hoe ver we tegenwoordig moeten gaan om dat te vinden. 

Maak je geen zorgen, goede plannen gaan vaak niet zoals gepland "Iedereen heeft een plan, totdat hij een klap in zijn gezicht krijgt" – Mike Tyson Ik ben een planner en een behoorlijk georganiseerd persoon. Maar gedurende de elf dagen verliep vrijwel alles anders dan gepland. Op de zevende dag viel mijn linker wandelschoen uit elkaar. Wat een prachtige beklimming van de top had moeten worden, bleek een enorm, steil veld van losse stenen te zijn, die elk moment naar beneden konden komen. Mijn pen voor waterzuivering pen op de vierde dag zonder batterijen en het bleek dat ik de verkeerde vervangende batterijen had meegenomen. Mijn slaapmat bleef elke nacht leeglopen. En op dag 8 realiseerde ik me dat ik niet genoeg eten had voor de resterende vier dagen. Oeps. 

Wat was hier het meest verrassende aan? Dat het me all stoorde. Als ik in de natuur ben, verwacht ik dat er dingen misgaan, en daarom kan ik er geduldig mee omgaan als het uiteindelijk gebeurt. Dit staat natuurlijk in schril contrast met mijn dagelijks leven, waar ik verwacht dat de meeste van mijn plannen slagen. Maar tijdens mijn verblijf in het bos realiseerde ik me dat plannen buiten Yosemite niet vaker op magische wijze uitkomen, maar dat mijn verwachtingen anders zijn. Daardoor raak ik veel te snel gefrustreerd omdat ik vasthoud aan mijn dierbare plannen. Het beste wat ik kan doen, is de Yosemite-mentaliteit omarmen en accepteren dat plannen vaak veranderen zodra ze de realiteit raken; all hoe ik op die veranderingen reageer. 

De schoonheid van fundamenten "De kunst van de kunst, de glorie van expressie en de zonneschijn van het licht van letters, is eenvoud"- Walt Whitman Heb je ooit een klein kind urenlang blij zien spelen met hetzelfde eenvoudige speelgoed? Waar hebben wij volwassenen dat plezier in eenvoudige dingen verloren? Tijdens het wandelen besteed ik ongeveer 95% van mijn tijd aan de volgende activiteiten: lopen, eten, rusten, slapen. De basis van mijn leven. En ik herinnerde me weer hoe heel eenvoudige en basale dingen ongelooflijk bevredigend kunnen zijn: genoeg te eten hebben (tenminste voor een deel van de tocht...), een warme maaltijd hebben, in comfortabele schoenen lopen, de zon op mijn huid voelen en een goede nachtrust hebben. Deze geneugten zijn niet afwezig in mijn dagelijks leven, maar toch vergeet ik ze vaak, omdat ons leven gevuld is met zoveel verschillende ontmoetingen, indrukken, emoties en lagen van complexiteit. Toch heeft Yosemite me doen beseffen dat er zelfs buiten het park een aantal heel eenvoudige, maar ongelooflijk bevredigende dingen vlak voor onze neus liggen.

- Fabian Pfortmüller is redacteur bij Field Guide en serie-ondernemer, strateeg en merkbouwer in New York City, meest recentelijk medeoprichter van het lifestylemerk Holstee. www.pforti.com